Rusların sıcak denizlere inme projesinin temelinde Karadeniz ve Hazar denizi bulunur. Bu denizlere indikten sonra da elbette ki, öncelik bu iki denizin arasındaki Kafkasya’ya hakim olmaktır.
Sonraları petrolün önem kazanmasıyla Bakü petrolleri de iştahını iyice kabarttığı gibi, bu Emperyal arzuları zamanla İran’a ve buradan da Basra Körfezine kadar inmeyi amaçlayan hayallere dönüşmüştür.
Rusların Kafkaslara inme politikası Korkunç İvan’ın önce Kazan ve arkasından 1556’da Astrahan Tatar hanlıklarını ele geçirmesiyle başlar. Bu dönemde Ruslar Kafkas halklarına iyi davranarak, kendi tarafına çekmeyi de başarmıştır. Özellikle Kırım hanlığının ağır vergilerinden yakınan Kabartay Çerkezlerinin Rus korumasını benimsemeleri, 1550’lerden 1750’lere dek geçen 200 senede Rusların Kafkasya’da yerleşmesini sağladı.
Osmanlı-Rus ilişkilerinde 1774 Küçük Kaynarca Antlaşması bir dönüm noktası olup Kabardiya ve Osetya bu antlaşmayla Rusya’ya bırakılırken Kırım’a da bağımsızlık verilmiştir. Bu anlaşmadan dokuz sene sonra 1783 yılında da Kırım’ın Rusya’ya bağlanmasıyla, Osmanlının bölgedeki güç ve hakimiyeti sona ererken, Ruslar da gerçek yüzünü göstermeye başladı.
Ve bu da Çerkez Rus dostluğunun bozulmasına neden oldu. Bundan sonra Çerkezler ve Kafkasya’nın Müslüman halkları Osmanlıdan yana bir tavır aldılarsa da artık Ruslar güçlenmiş olup Osmanlının bunları koruyacak gücü kalmamıştı.
Daha doğrusu Kırım Hanlığının ortadan kaldırılmasıyla birlikte Osmanlının Kafkasya ve Karadeniz politikaları iflas etmiştir. Ayrıca Avrupa seferlerinde de Kırım Hanı genelde 100 bin kişilik bir orduyla sefere katıldığından Avrupa’daki üstünlük de sona ermiştir. Yani Kırım’ı alan Rusya, Avrupa’da 2. sınıf bir devlet iken bir anda 1. sınıf bir devlet haline gelmiş, Kırım’ı kaybeden Osmanlı ise 1. sınıf bir devlet iken, 2. sınıf bir devlet haline gelmiştir.