Türkiye siyasetinde dikkat çekici bir boşluk oluştu. Sorun yalnızca iktidara duyulan tepki değil; aynı zamanda muhalefetin önemli bir bölümünün seçmende heyecan yaratamaması. Özellikle gençler, emekçiler ve ekonomik kriz altında ezilen geniş kesimler artık yalnızca "iktidar değişsin" demiyor.
Nasıl bir ülke kurulacağını, hayatlarının nasıl değişeceğini de duymak istiyor. İşte Türkiye İşçi Partisi'nin açıkladığı "Kurtuluş Bildirgesi" bu noktada önem kazanıyor.
TİP'in bildirgesi alışılmış siyasal metinlerden farklı. Büyük ideolojik tartışmalardan önce insanların günlük hayatına dokunuyor. Bir iş, bir ev, çocuklar için nitelikli eğitim ve güvenli bir gelecek talebini merkeze koyuyor. Aslında milyonlarca yurttaşın uzun zamandır dillendirdiği ama siyaset kurumunda yeterince karşılığını bulamadığı sorunlara sesleniyor.
Bu nedenle TİP'i sadece sosyalist bir parti olarak değerlendirmek eksik olur. Parti son dönemde emek, gelir adaletsizliği, yoksulluk, hukuk, demokrasi ve laiklik başlıklarında tutarlı bir siyasal hat kurmaya çalışıyor. Genel Başkan Erkan Baş'ın açıklamalarında da görüldüğü gibi, yalnızca iktidarı değil mevcut siyasal düzeni ve muhalefetin yetersizliklerini de sorguluyor.
Tam da bu nedenle TİP, oy verecek parti bulamayan seçmenin dikkatle izlediği adreslerden biri haline geliyor.
Çünkü bugün seçmenlerin önemli bir bölümü ideolojik sloganlardan çok samimiyet, tutarlılık ve cesaret arıyor. TİP'in en güçlü taraflarından biri de burada ortaya çıkıyor. Parti, yıllardır savunduğu emek ve demokrasi çizgisini büyük ölçüde değiştirmeden sürdürüyor. Özellikle genç kuşaklar nezdinde "söylediği ile yaptığı arasında mesafe olmayan" bir siyasal aktör olarak görülmesi tesadüf değil.
Daha da önemlisi, TİP yalnızca mevcut iktidarı eleştirmiyor; Türkiye'nin ekonomik ve toplumsal sorunlarının nedenlerini tartışmaya açıyor. Servet dağılımı, çalışma yaşamı, kamusal hizmetler ve gelir adaleti üzerine yürüttüğü tartışmalar, sisteme ilişkin daha derin bir sorgulamaya kapı aralıyor. Bu da onu sıradan bir protesto partisi olmaktan çıkarıyor.
Elbette önünde önemli engeller var. Türkiye'de sosyalizm kavramına yönelik tarihsel mesafeler sürüyor. Ayrıca birçok seçmen için kritik soru hâlâ aynı. "Haklı olabilirler, peki ülkeyi yönetebilirler mi?". Gerçi henüz iktidar olma isteklerini dillendirmediler, yalnız ana muhalefet olma istekleri görünür oldu. TİP'in önümüzdeki dönemde vereceği asıl sınav da bu olacak. Muhalefetin vicdanı olmanın ötesine geçip iktidara talip bir siyasal güç olduğunu gösterebilecek mi? Toplumsal desteğini genişletebilecek mi? Emek eksenli siyasetini daha geniş kesimlerle buluşturabilecek mi?
Ancak bugünden bakıldığında bir gerçek açıkça görülüyor. Türkiye İşçi Partisi artık yalnızca küçük bir ideolojik çevrenin partisi olarak değerlendirilemez. Özellikle kendisini temsil edilmemiş hisseden, mevcut siyasal seçeneklerden tatmin olmayan ve yeni bir çıkış yolu arayan seçmen için giderek daha ciddi bir adres haline geliyor.
Belki henüz Türkiye'nin ana akım iktidar alternatifi değil. Ancak siyasetin geleceğinde etkisi giderek büyüyen, ciddiye alınması gereken bir odak olduğu da inkâr edilemez. Adres arayan seçmenin önündeki tabelalardan biri artık Türkiye İşçi Partisi olduğu inkar edilemez.
