Kırım’ın kaybından sonra Rus yayılması hızlanarak, bir yandan Sibirya ve Orta Asya yönünde ilerlerken, Kafkaslarda da Tüm Hazar Denizini içine alacak biçimde İran ortalarına kadar ilerlemiştir.

Bu dönemde Kafkasya’nın Müslüman halkları her ne kadar Osmanlının yanında yer alsa da Rus baskısı önlenememiş ve halkların isyanları kanlı biçimde bastırılmıştır.

Kafkasya’da 19. yüzyıl, kanlı savaşlar, etnik temizlik ve sürgünler yüzyılı olmuştur. 1829 Edirne Antlaşmasıyla, Osmanlının Çerkezya üzerindeki haklarını Rusya’ya devretmesi üzerine, Çerkezler Osmanlıya bağlı değil, onların müttefiki bağımsız bir devlet olduklarını ileri sürerek Rusya’ya ilhakı kabul etmedi. 1829’dan 1839’a dek süren çatışmalarda, Ruslar Çerkezleri Karadeniz kıyılarından çıkararak bölgeyi istila edip, etnik temizlik uyguladı.

Orak mevsimiydi

Arpalar ermiş

İri mi, iri

Başaklarda buğday taneleri!

Avuçlarımda diri mi, diri

Sanki sevgilinin elleri

Buğdayların sevinci.

Tırpanlar bilenmiş

Harman yerleri temizlenmiş

Kafkasya’da ekin biçme mevsimi.

Ah heyhat! Harman yeri

Ve harman yerinin

Gür yeşil çimenleri

Kızıl çimen şimdi.

Ruslar ekinleri ateşe verdi

Tırpanlar insan biçti

Kızıla döndü çimenlerin yeşili.

Ah, ayırmıyordu Rus süngüsü

Asker mi, sivil mi?

Kadın mı, bebek mi?

Krasnodar tam bir etnik temizlikti. 29.05.2012 Vladikafkas

1853-1856 Kırım savaşı sırasında işgal altındaki Kafkas halkları Osmanlı ve Müttefiklerinin yanında yer alarak topraklarının bir bölümünü geri aldıysa da savaştan sonra Ruslar çok kanlı savaşlarla bölgeyi yeniden ele geçirmiştir.

Kafkas halklarının 1864’de teslim olmasından sonra Rusya, Kafkas halklarının bölgeden çıkarılması yönünde bir kararname çıkarmış, bölgeyi terk etmeyenlerin esir sayılacağını belirtmiştir. Hatta geri dönüşü önlemek için köyleri ve ekin tarlalarını yakmışlar, ağaçları kesmişlerdir.