Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün 10.yıl nutku şu cümle ile biter aslında "Bu söylediklerim hakikat olduğu gün, senden ve bütün medeni beşeriyetten dileğim şudur: Beni hatırlayınız!".
Sonradan taslaktaki bu cümlenin üstünü çizer ve konuşmasını “Ne mutlu Tüküm diyene!” cümlesi ile bitirir Ulu Önder.
10.yıl nutku O’nun Türk Milletine vasiyetidir. Tekrar okuyun lütfen.
Milletine olan güvenini anlatıp hedeflerini koyar. Ve bu hedeflere nasıl ulaşılabileceğini de söyler.
Üstü çizili cümleyi tekrar okuyalım. “Bu söylediklerim hakikat olduğu gün, beni hatırlayınız”.
Evet aslında biz O’nu hiç unutmadık.
Biz O’nu her bayramda bayrağımıza işleyip astık balkonlarımıza.
Her 10 Kasım’da andık sevgi saygı ve özlemle.
Evlerimizde iş yerlerinizde fotoğrafını astık duvarlarımıza.
Kalbimizin en güzel yerinde O’na yer açtık.
İlke ve ideallerine bağlılığımızı haykırdık.
Ama o nutkundaki medeni milletler seviyesine gelemedik.
O’nun bize mirasını yedik içtik ama vasiyetini yapmadık. Yapamadık.
O yüzden her 10 Kasım’da bir başka hüzün kaplar benim içimi. Mirasyedi çocuklar gibi hissederim. O gün saat 9’u 5 geçe başımızı önümüze eğdiğimizde sadece saygı değil biraz da utancımızdandır bence.
Bu 10 Kasım’da da utanalım. Daha nice 10 Kasımlarda utanacağımız gibi…
Beceremedik yine diye.
Ama içimde bir umut her zaman durur kenarda. Bilirim ki O hiç yanılmadı.
Ve hiç yenilmedi.
Eğer başkomutan bu hedefi göstermişse yine kazanır. O hep kazandı.
Yine kurtarır milletini bir şekilde.
Ekonomi, sanat, spor kültür her alanda medeni milletler seviyesine ulaşırız bir gün.
Ve işte o gün bir başka anacağız O büyük lideri.
Başımız önümüzde olmayacak. Gururla “Emrin yerine getirildi Paşam” diyeceğiz.
Ben görür müyüm bilmiyorum. Ama bir gün olacak.
O hiç yenilmedi çünkü.
