Son günlerde partimizin içinde yaşanan tartışmaları izlerken kendime sık sık aynı soruyu soruyorum: “Ben hangi taraftayım?”

Bir yanda mahkeme kararları, diğer yanda kurultay tartışmaları… Bir yanda bu süreci doğru bulanlar, diğer yanda yanlış bulanlar…

Peki ya biz?

Ben siyasete 1984 yılında SHP saflarında başladım. O günlerden bugüne tam kırk yılı aşkın bir zaman geçti. CHP’nin yeniden açıldığı günleri de yaşadım, 1999 yılında baraj altında kaldığımız o acı geceyi de. Kazandığımız seçimlerde sevindik, kaybettiğimiz seçimlerde üzüldük. Ama hiçbir zaman umudumuzu kaybetmedik.

Çünkü CHP, benim için sadece bir siyasi parti olmadı.

CHP; gençliğim oldu, dostluklarım oldu, birlikte afiş astığımız, bildiri dağıttığımız, seçim meydanlarında omuz omuza mücadele ettiğimiz arkadaşlarım oldu.

Bugün partimizin içinde farklı görüşler olabilir. Bu son derece doğaldır. CHP zaten farklı düşüncelerin aynı çatı altında buluşabildiği büyük bir gelenektir.

Ancak beni üzen şey, yıllarını aynı mücadeleye vermiş insanların birbirlerine karşı cephe almaya başlamasıdır.

Dün aynı masa etrafında oturduğumuz, aynı seçim arabasının üzerinde slogan attığımız, aynı sandıklarda sabahladığımız arkadaşlarımızı bugün farklı kampların insanları olarak görmek içime sinmiyor.

Çünkü bizler rakip değiliz.

Bizler aynı büyük ailenin fertleriyiz.

Bugün “butlancı”, “şutlancı” ya da başka isimlerle yeni ayrımlar yaratmak kolaydır. Zor olan ise bütün farklılıklarımıza rağmen aynı çatı altında kalabilmektir.

Cumhuriyet Halk Partisi’nin yüz yılı aşan tarihi, ayrılıklarla değil birlikteliklerle büyümüştür. Bu parti nice fırtınalar gördü. Nice zor dönemlerden geçti. Ama her defasında ayağa kalkmayı başardı.

Bugün de başaracaktır.

Çünkü bu ülkenin emeklisinin, işçisinin, çiftçisinin, esnafının, gencinin bizden beklediği şey kendi içimizde kavga etmemiz değildir. Onlar bizden Türkiye’nin sorunlarına çözüm üretmemizi bekliyor.

Bu nedenle ben tarafımı seçtim.

Benim tarafım kişiler değil.

Benim tarafım gruplar değil.

Benim tarafım yıllardır emek veren örgütlerdir.

Benim tarafım umudunu CHP’ye bağlayan milyonlarca yurttaştır.

Belki bugün farklı düşünüyoruz.

Belki farklı cümleler kuruyoruz.

Ama inanıyorum ki yarın yine aynı bayrağın altında, aynı hedef için yürüyeceğiz.

Çünkü bazı aidiyetler günlük tartışmaların üzerindedir.

Benim tarafım bellidir.

Ben CHP’nin tarafındayım.