Yaş almak da neymiş? Yaşlanıyoruz bal gibi! Yaşlılığı kabullenmek durumundayız.
Bugün, yaşıtım olan dostlara yazmak istedi yüreğim...
Ne olur, iyilikleri düşleyelim.
Belâ gelmeye yeltendiyse de, gülüp geçiverelim.
Sıkıntı ve sorunlardan uzaklaşarak, hepimiz için kaleme aldığım bu yazıyı, köşeme koymayı arzuladım.
Belli bir yaşa geldik. Ülkemizdeki ortalama yaşa ulaştık ya da erişmek üzereyiz.
Elimiz değiyor sanki!
Oyun değil ki, sobe deyip kaçalım...
Akranlarımla buluştuğumuz ortamlarda, içten ve duygu dolu sohbetlerin yaşandığı, herkesin de katılımcı olduğu saatler geçiriyoruz.
Bazen, sağlık sorunlarımızla ilgili konuları, masamıza sere serpe yayıyoruz.
Gençlik günlerimizi değil, son beş on yıl öncemizi çağıran çabalarımız da oluyor kuşkusuz!
Ama ah vah çekmiyoruz. Daha zinde kalabilmek için motive ediyoruz birbirimizi.
Böylesi bir uğraşıyı sergileyebilmek bile yeterli aslında...
Sıklıkla, "yaşamda gülümsemek kadar önemli bir başka şey daha var mı? " sorusunu yöneltiyoruz, birbirimize, hem de gözlerimizin içine baka baka...
Gülmek ve güldürmek için de fırsat kolluyoruz.
Fıkralara, fıkra gibi ama yaşanmış olan acayipliklere, garip olaylara dalıp, dalıp çıkıyoruz.
Kötülüklerden, çirkinliklerden uzak tutmaya çalışıyoruz beynimizi, bedenimizi...
Yan tarafımızda oturanlar bize kulak veriyorlar. Göz ucuyla hissediyor, görüyoruz.
Gülümseyenleri vallahi yakalıyoruz.
Ne yalan söyleyeyim, tribünlere de oynuyoruz kimi zaman!
Kimi zaman da, dinleyenler, kaygı verici konuşmalarımıza şahitlik ediyorlar...
Neler dilleniyor, nelere kulak veriliyor!
Kan şekerim düştü...
Şekeri tamamen yaşamımdan çıkartmam şart...
Diyen de sesini duyuruyor çevredekilere.
Azıcık yesem de, tansiyonum tepelerde geziyor, küçük bile 11 oldu geçen gece... diyerek serzenişte bulunanın sesi de, olduğumuz alanda yankılanıyor.
"Benim kullandığım ilaçlar zamlanmış" diyen de var...
"Muadilini vermiş eczacı, olumsuz etkilendim" diyen de!
"Bol su içelim" cümlesi, çok iyi bir tavsiye olarak dilimize yakışıyor, kulaklara da hoş geliyor.
"Yok yok kardeşim, bana su yaramıyor. Kilo alıyorum, şişiyorum" diyene de rastlıyoruz.
Halsizlik hissediyorum su içmediğimde diyene de kulak kabartıyoruz.
"Beş on dakikada bir tuvalet nöbetim oluyor" diye dertlenenin,
"içmeyince idrar zorluğu çekiyorum" diyerek ıstırabını söyleyenin de sesini duyuyoruz.
Velhasıl etrafa pozitif kadar negatif koku yayanlar da oluyor.
"İçsem bir türlü, içmesem bir türlü" yakarışı da, ciddi bir şekilde etkilendiğimizi gösteriyor!
Yese kilo alan, yemese hâlsiz kalanlar var aramızda...
Bir de, sohbetimizin en sıcak ve tatlı anında, herkesin dikkatini çekenlerden bahsetmek zorundayım.
Nabız alıyorlar sürekli!
Sağ eliyle sol bileğini kavrıyor ve mırıldana, homurdana saymaya başlıyor.
Yetmiyor, bir müddet sonra sol elinin işaret parmağını sol çene altına dürtüyor.
Sayı saymayı ilk kez öğreniyor adeta!
Doktoru, "bedenindeki gelişmelere kulak ver, kendini dinle, ters seslere duyarlı ol" demişmiş, falan!
Saatte on beş kez yokla kendini demedi ya kardeşim?
Diyor ve geçiştiriyoruz.
"Spor yapmak istiyorum" diye söz alan bir dosta, "sakın ha uzun yürüme" uyarısında bulunuyor bir diğer dost...
"Fit olmak için değil, biraz daha bilinçli spor yapma amacıyla spor merkezine gidiyorum" diyen var!
"Aman canım bu kadar para mı verilir" diyen de!
Sözüm ona, "Sekiz saat uyuyormuşsun, bu denli uzun süre yaşamdan uzaklaşma" diyenin de sözünü dinliyoruz.
"4 saat uyuduğumda huzurlu olamıyorum" cümlesini de duymak durumunda kalıyoruz.
Yatakta çok kaldım, belim, sırtım ağrıyor diyene hak veriyoruz.
Uyuyamadım her yanım dökülüyor gibi ifadelere de baş sallayıp onay veriyoruz.
Şükürler olsun...
Bugünlük...
Zihinsel berraklığımız bizi mutlu ediyor.
Hafızam mı?
Harika! Henüz bozuk saat misali işlemiyor.
Gün boyu yirmi beş kez çok doğru işler üretiyor.
Beni ve yaptıklarımı destekliyor...
Buluşma ortamlarımızın sıcaklığını, yuvamıza taşıma düşüncesiyle, dostlarla vedalaşırken, bize tuhaf tuhaf bakanlardan özür dilemek durumunda kalıyoruz.
"Olur mu öyle şey, muhabbetinize ortak olduk, keyfi aldık" diyenler moral veriyor bizlere...
Bu hali hep yaşayacağımıza, bir başka buluşmamızda, sırtımızı dayadığımız, gölgesinde oturduğumuz, ağaca ya da tenteye bir yazı asmayı kararlaştırmıştık.
ÇEVREMİZE VERDİĞİMİZ RAHATSIZLIK NEDENİYLE,
HEPİNİZDEN ÖZÜR DİLİYORUZ.
Henüz yazıp, asamadık...
Sanırım, "affedin bizleri" demek işimize geliyor...
Sağlıklı ve huzurlu yaşayalım, iyi ve güzel yaşlanalım...
Sürçülisan ettiysek affola...
Saygı ve sevgiyle kalın...
